Entries tagged with “jolande sap”.


Ken je het BBC-programma Dragon’s Den? Vijf rijke investeerders luisteren naar een pitch van druistige ondernemers en enthousiaste uitvinders die allemaal hopen op een cashinjectie en toegang tot de kennis, ervaring en het netwerk van de vijf vermogende ‘dragons’. Het is een van de weinige programma’s waarbij ik hartgrondig vloek als ik het heb gemist. Helaas mogen wij aan deze kant van de grijze plas geen gemiste uitzendingen bekijken.

Gisteren zag ik Ronald Plasterk bij Nieuwsuur en ik moest aan Dragon’s Den denken. Het zal de manier zijn waarop de politieke partijen aan de linkerkant van de Kamer omgaan met het gedoogkabinet van de reactionaire Rutte en bepaalde keuzes en besluiten verdedigen. Herhaaldelijk werken zij op tamelijk cruciale dossiers mee aan de agenda van het kabinet, of het nu gaat om steun voor het opleiden van politie-agenten voor de oorlog in Afghanistan of steun aan Griekenland. En elke keer is het argument dat dit in het belang is van de Afghanen, de Grieken en uiteindelijk van ons allemaal. Zou dat nu echt zo zijn? Of zou het in het belang van het land en in het verlengde daarvan van onze internationale partners zijn dat dit kabinet zo snel mogelijk naar huis wordt gestuurd, linksom of rechtsom?

Waar in Dragon’s Den de kandidaten om een investering vragen, lijken het in Nederland kandidaten Cohen en Sap die maar blijven investeren in de relatie met een premier die geen return on investment gaat bieden. Zal de kiezer hen uiteindelijk belonen? Aan de peilingen valt af te lezen dat ook deze uiteindelijk een droog oordeel over de linkse moreelverantwoordelijken velt: ‘I’m out’.

Plasterk komt nu met een tienpuntenplan. Zou de achterban van links echt zitten te wachten op tien redelijke standpunten? Of verlangt men een klip en klaar antwoord op Rutte en zijn reactionaire kompanen Verhagen en Wilders: compromisloze oppositie? Eens normaal doen zou voor de oppositie zo gek nog niet zijn.

PS Gisteren, toen ik dit stukje schreef en het filmpje met Jobs vond, ging het even door me heen: ‘de volgende keer dat we over Steve Jobs horen, is hij dood.’ Vandaag blijkt dat te kloppen. Ik heb nog even overwogen om het weg te halen, uit respect. Maar eigenlijk vind ik het een mooie tribute. Enjoy with a smile.

 

Tijdens de verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer (juni 2010, weet u nog?) was Mark Rutte op de radio. Op 22 februari nam hij bij BNR achter de microfoon plaats, als gastpresentator van PepTalk. Ik zat in de auto en luisterde toevallig. Rutte ging in gesprek met luisteraars die reageerden op zijn stellingen.

Tijdens die uitzending had ik een gedachte die me is bijgebleven. Vaak als ik Mark Rutte hoor spreken of zie acteren, nu als premier van Nederland, komt deze gedachte weer bij me op: ‘De man doet het geweldig als presentator. Als je niet beter wist, zou je denken dat hij het programma dagelijks presenteert.’ Hij hanteerde het format bedreven en schijnbaar moeiteloos. Even een luisteraar te woord staan, dan weer de volgende beller, cut to commercial, aankondiging van de tweede ronde, geen probleem.

De afgelopen tijd is er veel geschreven en gesproken over Rutte’s eerste honderd dagen. Velen geven Rutte het stempel communicator. Ik zie eerder een presentator. Iemand die het goed kan brengen, iemand die anderen de gelegenheid biedt om hun mening te geven.

Als Jolande Sap haar verhaal houdt waarin ze steun aan de Kunduzmissie geeft, haalt Rutte een oude interviewtruc van stal, die hij ook al gebruikte bij de presentatie van het regeerakkoord. Knikken, heel veel knikken. Non-verbaal je instemming uiten met de spreker. Gespeelde empathie voor diens standpunt. ‘Kom maar meisje. Ik luister, ik hoor wat je zegt, ik ben de microfoon, de megafoon voor je opvattingen. We zijn het met elkaar eens en dat mag de wereld weten.’

Het tafereel met Sap riep de herinnering op aan de presentatie van het regeerakkoord, toen Rutte samen met Verhagen ook al zo driftig stond te knikken bij de vol-op-het-orgelteksten van Geert Wilders. Velen zagen het als een instemmend gebaar. Ik vermoed dat het meer aansporend bedoeld was:  ‘Toe maar, jongen. Het is jouw mening, kom er maar voor uit.’ En zo help je ze over de streep.

Toch jammer dat Mark niet voor een baan bij de omroep heeft gekozen.