Frans Hempen

Onze volksvertegenwoordigers blinken uit in daadkracht. Gisteren nam de Tweede Kamer een SP-motie aan die ervoor moet zorgen dat elke trein in 2015 een toilet heeft. We kunnen weer rustig zeiken, eh, reizen. (more…)

We gaan schreeuwen, is het idee. Om cultuur. Reclamebureau KesselsKramer, dat ooit een baanbrekende campagne op fluistertoon voor Ben bedacht, heeft nu verzonnen dat kunstenaars en publiek moeten gaan schreeuwen.

Musici moeten schreeuwen met hun instrumenten, acteurs op het podium, tieners gillen om hun CJP. FNV Kiem en lobbyclub kunsten ’92 hopen op duizenden Damschreeuwers. BLOGGERS EN COLUMNISTEN MOETEN OP 20 NOVEMBER IN HOOFDLETTERS GAAN SCHRIJVEN!!! Dat worden heel veel woedend opengesperde monden, een hoop linkse gebitten waar een tandarts zijn vingers bij aflikt. Veel oerkreten, luid gebrul, schril geluid en dan naar adem happen.

Zo, dat is eruit. En nu? Hoe verder, na al dat geschreeuw? Gaan we dan smeken, huilen, bidden of lachen om cultuur? Ben indachtig, laten we eens beginnen met gewoon Zijn. Nederland is cultuur, wij zijn de cultuur.

Het was weer smullen in de Volkskrant van afgelopen maandag. Vlak voor de Algemene Beschouwingen krijgt Job Cohen een volle pagina om zijn rol als oppositieleider te claimen. Zijn verhaal doet de moed in de schoenen zakken: de teksten zijn even wazig als de fraaie en ongetwijfeld bedoeld onscherpe foto van Joost van den Broek. Job heeft voor de verandering zijn stropdas à la Wouter afgedaan, maar van losheid was er verder geen sprake.

Wat zegt Job, op pagina 3? (more…)