Het is bal aan het Leidseplein in Amsterdam. Om de hoek van de rode loper waar Hollands literaire fine fleur overheen walst.

Op het podium van de Melkweg staat de koningin van Schotland. Ze is klein van stuk en barst van het vuur. Ze slingert de ene na de andere gitaar om haar hals. Twee uur lang neemt ze dik duizend man mee op reis door een muzikaal landschap van woeste schoonheid.

Rockchick 2011

De glimmende, gitzwarte latexbroek laat er geen misverstand over bestaan: KT Tunstall is hier om te rocken. Zonder crowdpleasers als ‘Suddenly I See’ en ‘Black Horse and the Cherry Tree’ af te raffelen, stopt de Schotse de angel van haar concert in een furieuze uitvoering van Madame Trudeaux. Het is een ode aan de Canadese First Lady die er in de jaren zestig vandoor ging met Ronnie Wood. Het is een ode aan de rebelse vrouw, aan zichzelf. De band speelt vuig en driftig, KT roept Joan Jett en Chryssie Hynde op.

Tulp voor Amsterdam

KT’s cadeau voor Amsterdam is ‘Scarlet Tulip’, een ‘nieuwe song’. De tulp blijkt al anderhalf jaar oud te zijn, maar in het ontluikende voorjaar klinkt het nummer pril en taai als een voorjaarsbloem. Tunstall mag dan niet zo ‘hot’ zijn als Adele, haar songs zijn als meren van onpeilbare diepte waar zich mysterieuze monsters bevinden. Na het optreden knalt onder het kille zaallicht ‘She Sells Sanctuary’ uit de luidsprekers van de Melkweg. Bij het begin van de show zei Koningin KT het al, ‘For those of you who are new here, welcome to our cult.’

Sinds het lente is in de Arabische wereld, droom ik van een nieuw Nederland.

Zou ooit ook voor ons volk het moment komen dat het de ketenen verbreekt van de dictatuur waar elke Nederlander zijn hele leven onder zucht? Kunnen we ooit de propagandamachine saboteren waaraan we dagelijks worden onderworpen via de staatstelevisie en commerciële zenders? Bevrijdt ons volk zich ooit van een clan die zichzelf mateloos verrijkt zonder over enige andere kwalificatie te beschikken dan een geboorteakte of trouwboekje?

Ja, soms droom ik van een Nederland zonder koningin, kroonprins, aanhang en meelopers. Een land waar progressieve talkshowdames niet stralend vertellen dat ze tegen de monarchie zijn, maar dat deze familie toch ‘zó leuk’ is.

Een land waar we niet in tvkwisjes te horen krijgen dat een Argentijnse immigrante een toelage van 626.000 euro per jaar opstrijkt omdat ze toevallig met een afstammeling van Wilhelmus is getrouwd.

Het kan zijn dat ik de lente in de bol heb. Of misschien ben ik de berichten zat over de troep die van zolder is gehaald bij paleis Soestdijk en nu dankzij Sotheby’s voor iedereen bereikbaar is. Tienduizend landgenoten zijn de spulletjes wezen betasten, elk aangeboden stuk gaat met succes onder hamer.

(De opbrengst van de koninklijke veiling gaat naar een goed doel, dus wie iets tegenwerpt is een zuurpruim. Mea Máxima culpa...)

Misschien komt het ook door de dampende spruitjeslucht die opstijgt uit het Torentje als de reactionaire Rutte de SGP een ‘leuke partij met leuke mensen’ noemt. Neem nou zo’n Gerrit Holdijk, van wie Douwe Douwes in de Volkskrant een voortreffelijk profiel schetste. Deze krasse Eerste Kamerknar weigerde doodleuk koninklijke uitnodigingen. Eerst omdat hij er tegen was dat Maurits met een katholieke meid trouwde en vervolgens omdat Laurentiens pa koeien liet ruimen van godvrezende kiezers. Respect, potjandorie. Een man van principes met wie je graag zaken doet als premier van een kabinet dat zelf geen principes kent.

Of misschien is het de uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof dat zelfs een verfoeilijke nepkerk onbeperkt recht heeft op wansmakelijke free speech tijdens de begrafenis van soldaten. In Nederland kun je nog steeds worden veroordeeld wegens majesteitsschennis. Dus laat ik me hier verder inhouden.

Intussen droom ik van een Republikeinse Partij voor Nederland. Een partij voor elke burger die de publieke zaak (de res publica) hoog in het vaandel heeft staan. Een partij die zich sterk maakt voor een moderne staatsvorm, maar meer nog een stroming die zegt, ‘het moet afgelopen zijn met het afbreken van solidariteit zoals dat wordt aangewakkerd door de reactionaire Rutte en zijn oude-mannenkliek.’

Maar zo’n partij zal er in Nederland niet komen, al maakt Wilders nog zo stemming tegen het koningshuis. Daarvoor vinden de meeste Nederlanders ‘republikeins’ domweg een te vies woord, ongeschikt voor binnenlands gebruik.

De meeste Nederlanders vinden net als Claudia de Breij die familie zo leuk en die kroonprinses zo elegant, zolang ze haar royale mond houdt over onze identiteit. De meeste Nederlanders vinden het allemaal wel best, zolang ze op 30 april hun eigen Soestdijkveiling mogen houden op straat.

Maar dromen van een nieuw Nederland mag toch wel? Daar is het lente voor.

Ik ben een enorme fan van John Stewart. Eigenlijk mag dat niet, want mijn Amerikaanse ex-vriendin, die na een paar jaar sappelen in Amsterdam het geluk had om gecast te worden als Daily-Showcorrespondent, werd na twee seizoenen door the man himself bedankt voor bewezen diensten. Gelukkig is het met haar helemaal goed gekomen. Ze is binnenkort te zien als Horny Patty in de Amerikaanse comedyserie Hung en heeft ook nog een boek geschreven over haar Daily-Showervaringen (en veel meer gênants, waaronder haar relatie met een Hollandse jongen die grappig genoeg een naam heeft die rijmt op Frans).

Maar goed, The Daily Show, dat is mijn dagelijkse dosis Amerikaanse cultuur en taal. Zo blijf ik ook vijftien jaar na mijn laatste bezoek aan the greatest country on earth bij over de actualiteit aldaar, vooral in het politieke domein. Verder is het meesterlijke satire met een groot hart.

Humor in het Hilton

Ik ben een enorme fan van Dit was het Nieuws. Ik heb een paar keer in het publiek gezeten bij de opnames van de eerste serie (toen nog met Thomas Acda). Sommige mensen hebben Prince zien spelen in Paradiso, in 1981. Ik ben een van de gelukkigen die de opkomst van JJ van der Wal live hebben zien plaatsvinden in het knusse Toomlers in het Amsterdamse Hilton. Hij was een jaar of twaalf en speelde met hazenlip en al de hele zaal plat.

Jij-bak over ‘Grap’

Dus toen The Daily Show, Nederlandse editie met Jan Jaap van der Wal werd aangekondigd, was ik enthousiast. Dit kon wat worden. Na twee afleveringen was ik eigenlijk net zo teleurgesteld als Jean Pierre Geelen, in zijn tv-recensie ‘Grap’ voor de Volkskrant. Maar gelukkig lijden de opmerkingen van JP aan hetzelfde euvel als de eerste twee Daily Shows van het team rond JJ. Jean Pierre loopt achter bij de actualiteit. Want The Daily Show aflevering 3 was een meesterlijke revanche voor de weifelende start. Snel, puntig, actueel. Grappige visuals, sterke punch lines, goede timing. Helemaal goed!

IJzeren formule

Waarom was deze aflevering zo goed?

Niet omdat het team het advies van JP volgde en aan het improviseren sloeg. Nee, juist omdat ze de formule van de Amerikaanse show strakker volgden. The Daily Show with Jon Stewart hanteert een ijzeren formule, samengesteld uit allerlei vaste ingrediënten. De correspondenten, de zogenaamd nieuwe rubrieken, de voorspelbare kreten van Jon bij het aankondigen van de gast en het ‘moment of Zen’. Al naar gelang het nieuws wordt een onderdeel ingeplugd. Het vakmanschap druipt eraf. De formule is de basis. En dat is wat JJ en zijn team frisse gezichten gaat redden. Vakmanschap en een goede formule. O, en ik zou zeker een onderbrekinkje inlassen voor een paar Comedy-Centralpromo’s.

The Daily Show, Nederlandse editie: stick to the script en gij zult Spinoza heten.

PS

Als je geïnteresseerd bent in het boek van mijn ex: shop op amazon. Die meid kan schrijven. Au!

Tijdens de verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer (juni 2010, weet u nog?) was Mark Rutte op de radio. Op 22 februari nam hij bij BNR achter de microfoon plaats, als gastpresentator van PepTalk. Ik zat in de auto en luisterde toevallig. Rutte ging in gesprek met luisteraars die reageerden op zijn stellingen.

Tijdens die uitzending had ik een gedachte die me is bijgebleven. Vaak als ik Mark Rutte hoor spreken of zie acteren, nu als premier van Nederland, komt deze gedachte weer bij me op: ‘De man doet het geweldig als presentator. Als je niet beter wist, zou je denken dat hij het programma dagelijks presenteert.’ Hij hanteerde het format bedreven en schijnbaar moeiteloos. Even een luisteraar te woord staan, dan weer de volgende beller, cut to commercial, aankondiging van de tweede ronde, geen probleem.

De afgelopen tijd is er veel geschreven en gesproken over Rutte’s eerste honderd dagen. Velen geven Rutte het stempel communicator. Ik zie eerder een presentator. Iemand die het goed kan brengen, iemand die anderen de gelegenheid biedt om hun mening te geven.

Als Jolande Sap haar verhaal houdt waarin ze steun aan de Kunduzmissie geeft, haalt Rutte een oude interviewtruc van stal, die hij ook al gebruikte bij de presentatie van het regeerakkoord. Knikken, heel veel knikken. Non-verbaal je instemming uiten met de spreker. Gespeelde empathie voor diens standpunt. ‘Kom maar meisje. Ik luister, ik hoor wat je zegt, ik ben de microfoon, de megafoon voor je opvattingen. We zijn het met elkaar eens en dat mag de wereld weten.’

Het tafereel met Sap riep de herinnering op aan de presentatie van het regeerakkoord, toen Rutte samen met Verhagen ook al zo driftig stond te knikken bij de vol-op-het-orgelteksten van Geert Wilders. Velen zagen het als een instemmend gebaar. Ik vermoed dat het meer aansporend bedoeld was:  ‘Toe maar, jongen. Het is jouw mening, kom er maar voor uit.’ En zo help je ze over de streep.

Toch jammer dat Mark niet voor een baan bij de omroep heeft gekozen.

Wie krijgt er gelijk? Aan de ene kant heb je het reclameblad dat ronkend schrijft over  ‘de grote belofte van Facebook?’ (Adformatie, 13 januari). In de andere hoek zien we Victor Passarella, student en early adapter, die in een Amerikaanse krant zegt: ‘With Facebook on what could finally be the downfall, (more…)

Sinds de moord op Pim Fortuyn roept een aanslag op een politicus de vraag op van welke kant de kogel kwam. Van links, rechts of recht door zee. Beschuldigingen vliegen over en weer, de kolommen stromen vol meningen, de vraag of woorden daden zijn blijft wederom onbeantwoord.

Amerika heeft een bijzondere hofnar die in het licht van de gebeurtenissen in Arizona zijn schelmenkap een ogenblik afzet en wijze woorden spreekt over waar het nu echt om gaat. Satirische superster Jon Stewart laat zijn masker vallen en (more…)

De sneeuw is gesmolten, maar het klimaat blijft guur in Nederland. De rechter legt een ‘bom onder het asielbeleid‘ (Nieuwsuur, 11 januari) van ons ooit gastvrije, tolerante land. Het vonnis betekent dat onze staat een Angolese vrouw niet mag scheiden van haar drie kinderen (waarvan er twee in Nederland geboren zijn). Je leest het goed. Wij, Nederlanders, (more…)

Het moet me nu maar eens van het hart:  ik heb het helemaal gehad met de doden. En dan met name met gestorven beroemdheden, al dan niet van Nederlandse nationaliteit. De naoorlogse celebritycultuur gaat ons de komende jaren een schier eindeloze stroom sterfgevallen bezorgen, die postuum (more…)

Het jaar is net begonnen, maar de eerste held van 2011 is al bekend. Onverschrokken buurjongen Merijn achterhaalde de dief die er met Joanna’s fiets vandoor wilde.

Op zondagmiddag zit ik wat te werken. Als er iemand voor het raam blijft staan, kijk ik op van mijn computer. Door de jaloezieën zie ik LEES VERDER

Het is de avond van eerste kerstdag, de schoonfamilie is naar huis, het kerstdiner is verorberd, de kinderen zijn naar bed. Waar kijken de Nederlanders naar op tv? Bijna 1,7 miljoen kozen voor Oorlogswinter (Martin Koolhoven, 2008). Twee jaar geleden ben ik de film met zoon Billy gaan zien in de bioscoop. Hij was er toen met zijn tien jaar eigenlijk te jong voor, volgens de bioscoopkeuring. Blijkbaar heeft de vertelling indruk gemaakt. Als ik er de volgende dag over begin, (more…)

« Previous PageNext Page »