Top


Het is bal aan het Leidseplein in Amsterdam. Om de hoek van de rode loper waar Hollands literaire fine fleur overheen walst.

Op het podium van de Melkweg staat de koningin van Schotland. Ze is klein van stuk en barst van het vuur. Ze slingert de ene na de andere gitaar om haar hals. Twee uur lang neemt ze dik duizend man mee op reis door een muzikaal landschap van woeste schoonheid.

Rockchick 2011

De glimmende, gitzwarte latexbroek laat er geen misverstand over bestaan: KT Tunstall is hier om te rocken. Zonder crowdpleasers als ‘Suddenly I See’ en ‘Black Horse and the Cherry Tree’ af te raffelen, stopt de Schotse de angel van haar concert in een furieuze uitvoering van Madame Trudeaux. Het is een ode aan de Canadese First Lady die er in de jaren zestig vandoor ging met Ronnie Wood. Het is een ode aan de rebelse vrouw, aan zichzelf. De band speelt vuig en driftig, KT roept Joan Jett en Chryssie Hynde op.

Tulp voor Amsterdam

KT’s cadeau voor Amsterdam is ‘Scarlet Tulip’, een ‘nieuwe song’. De tulp blijkt al anderhalf jaar oud te zijn, maar in het ontluikende voorjaar klinkt het nummer pril en taai als een voorjaarsbloem. Tunstall mag dan niet zo ‘hot’ zijn als Adele, haar songs zijn als meren van onpeilbare diepte waar zich mysterieuze monsters bevinden. Na het optreden knalt onder het kille zaallicht ‘She Sells Sanctuary’ uit de luidsprekers van de Melkweg. Bij het begin van de show zei Koningin KT het al, ‘For those of you who are new here, welcome to our cult.’

Tijdens de verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer (juni 2010, weet u nog?) was Mark Rutte op de radio. Op 22 februari nam hij bij BNR achter de microfoon plaats, als gastpresentator van PepTalk. Ik zat in de auto en luisterde toevallig. Rutte ging in gesprek met luisteraars die reageerden op zijn stellingen.

Tijdens die uitzending had ik een gedachte die me is bijgebleven. Vaak als ik Mark Rutte hoor spreken of zie acteren, nu als premier van Nederland, komt deze gedachte weer bij me op: ‘De man doet het geweldig als presentator. Als je niet beter wist, zou je denken dat hij het programma dagelijks presenteert.’ Hij hanteerde het format bedreven en schijnbaar moeiteloos. Even een luisteraar te woord staan, dan weer de volgende beller, cut to commercial, aankondiging van de tweede ronde, geen probleem.

De afgelopen tijd is er veel geschreven en gesproken over Rutte’s eerste honderd dagen. Velen geven Rutte het stempel communicator. Ik zie eerder een presentator. Iemand die het goed kan brengen, iemand die anderen de gelegenheid biedt om hun mening te geven.

Als Jolande Sap haar verhaal houdt waarin ze steun aan de Kunduzmissie geeft, haalt Rutte een oude interviewtruc van stal, die hij ook al gebruikte bij de presentatie van het regeerakkoord. Knikken, heel veel knikken. Non-verbaal je instemming uiten met de spreker. Gespeelde empathie voor diens standpunt. ‘Kom maar meisje. Ik luister, ik hoor wat je zegt, ik ben de microfoon, de megafoon voor je opvattingen. We zijn het met elkaar eens en dat mag de wereld weten.’

Het tafereel met Sap riep de herinnering op aan de presentatie van het regeerakkoord, toen Rutte samen met Verhagen ook al zo driftig stond te knikken bij de vol-op-het-orgelteksten van Geert Wilders. Velen zagen het als een instemmend gebaar. Ik vermoed dat het meer aansporend bedoeld was:  ‘Toe maar, jongen. Het is jouw mening, kom er maar voor uit.’ En zo help je ze over de streep.

Toch jammer dat Mark niet voor een baan bij de omroep heeft gekozen.

Wie krijgt er gelijk? Aan de ene kant heb je het reclameblad dat ronkend schrijft over  ‘de grote belofte van Facebook?’ (Adformatie, 13 januari). In de andere hoek zien we Victor Passarella, student en early adapter, die in een Amerikaanse krant zegt: ‘With Facebook on what could finally be the downfall, (more…)

Sinds de moord op Pim Fortuyn roept een aanslag op een politicus de vraag op van welke kant de kogel kwam. Van links, rechts of recht door zee. Beschuldigingen vliegen over en weer, de kolommen stromen vol meningen, de vraag of woorden daden zijn blijft wederom onbeantwoord.

Amerika heeft een bijzondere hofnar die in het licht van de gebeurtenissen in Arizona zijn schelmenkap een ogenblik afzet en wijze woorden spreekt over waar het nu echt om gaat. Satirische superster Jon Stewart laat zijn masker vallen en (more…)

Het jaar is net begonnen, maar de eerste held van 2011 is al bekend. Onverschrokken buurjongen Merijn achterhaalde de dief die er met Joanna’s fiets vandoor wilde.

Op zondagmiddag zit ik wat te werken. Als er iemand voor het raam blijft staan, kijk ik op van mijn computer. Door de jaloezieën zie ik LEES VERDER

Sanjay laat zijn sjaal met TNT-embleem zien. ‘Ik heb vijf baantjes,’ zegt hij. ‘Ik werk hier, ik werk bij TNT, ik ben automonteur en loodgieter.’ LEES VERDER

Een tijdje geleden had Raoul Heertje een programma dat de manipulaties en machinaties achter de media blootlegde. Het heette Eerlijk, Heerlijk, Heertje en is waarschijnlijk gesneuveld wegens gebrek aan belangstelling bij de kijkers. Gelukkig kun je nu ook (more…)

Uitstekende zet van de organisatie om Ben Tiggelaar het Nationaal Sustainability Congres te laten openen met een stevig verhaal over leiderschap in duurzame ontwikkelingen. Nu nog even doorpakken en Tiggelaar in de Duurzame 100 van Trouw zetten. (more…)

De volwassen mens is een meester in het beheersen van zijn gezichtspieren. Dit stelt ons in staat om in allerlei situaties sociaal wenselijke signalen af te geven. Maar af en toe lukt het ons niet om onze diepste emoties te onderdrukken en toont ons gelaat wat we werkelijk voelen over de gesprekspartner of de situatie. (more…)

Op de avond van de dag dat 75.000 Nederlanders een machteloze schreeuw om cultuur lieten weerklinken, werd er in Minsk een hoogmis van de Europese cultuur gevierd.

Het Junior Songfestival bood de gebruikelijke staalkaart van belegen nationale muziektradities, mash-ups van popcultuur (met als hoogtepunt (more…)

« Previous PageNext Page »