Gelukkig is er Holland Park. Voor de man die op zondag om 6.11 wakker wordt, met de klanken van Kate in zijn hoofd.

Milo of CrotonBij het Belvedere restaurant staan twee jongens boksoefeningen te doen. Verderop in de bloementuin loopt een Japans gezin. De oudere man fotografeert zijn zoon of schoonzoon bij het beeld van Milo van Croton, de oud-Griekse worstelaar die een boom met zijn handen probeerde te splijten en vast kwam te zitten, waarna hij door wolven werd verscheurd. De Japanse jongen kijkt verveeld, maar als hij poseert, gaat zijn bril af en trekt hij zijn mond in een plooi die plezier moet voorstellen. Het gezicht waar hij in vastzit.

Puur plezier komt aandraven: een jongetje van een jaar of drie, uitgelaten achtervolgd door een wit hondje met krulvacht en een jackje om hem aan te lijnen. De moeder kuiert achter het stel aan, haar ogen verscholen door een zonnebril, gezicht gericht op haar telefoon.

‘I’m going this way! I’m going this way!’ roept het jochie, en scheert langs de bloemenperken. Het hondje volgt hem op de voet, zonder te blaffen. Het kind slingert zich rond de benen van zijn moeder en duikt ertussendoor. Daar gaat hij weer, over de schuine paadjes. Zijn blonde haren komen nauwelijks boven de gele zee van uitbundig bloeiende zonnehoed uit.

In de Kyoto tuin is het druk met bezoekers die komen peinzen bij de vijver met Koikarpers. Duiven klapwieken boven hun hoofd tussen de bomen door. Ik denk aan gisteravond. ‘Welcome to the loneliest city in the world.’ De stad, waar je de Moldaviër, Albanees of Italiaan ontmoet als Londenaar, toont haar ware regenachtige Engelse karakter in parken en tuinen. De vogels en planten, de paden en perken. ‘I’m going this way.’

Top of the City

Haar vlijmscherpe klauw dringt de borst van de weerloze duif binnen. Ze grijpt zijn bonkende hart vast en wringt er al het verlangen uit. Even is er niets: geen schuld, geen boete, geen angst, geen adem. De zoete pijn van de overgave.

The Morning Fog

 Alle mist is opgetrokken. Ze dansen en zingen in het warme licht en hemelse muziek. Zij bezingt de liefde in de eenvoudigste woorden. Zo wil ik houden van. Mijn moeder, mijn vader, mijn geliefden.

Trek me op en laat me zeilen op de wind. Op naar de wolken, hoog boven de golven. En laat me dan vallen, laat het touw vieren, maar trek me weer op uit mijn duikvlucht voordat ik het strand raak.

Is het toeval dat deze maand de Joseph Mallord William Turner, die o zo Britse schilder, wordt gevierd? Painting Set Free heet de tentoonstelling in Tate Britain. Zou Bush ook bevrijd zijn, van haar mythe, nu ze op blote voeten haar hernieuwde podiumdebuut heeft gemaakt als excentrieke koningin-moeder van haar fellowship?

Norham Castle, Sunrise c.1845 by Joseph Mallord William Turner 1775-1851Tate rijmt op Kate, en al zit het hoofd inmiddels boordevol vogels, bloemen, bussen, straten, en eindeloos veel gezichten en lijven, toch is er de wil om met de blik van de schilder te zien. En al zit er glas tussen olie en adem, ook hier Moments of Pleasure.

In het licht van de ochtendzon staat een koe. Als je lang genoeg zitten blijft, gaat de verf stralen. Het doek in de Tate geeft licht, zoals Kate licht geeft met de ziel in haar muziek en stem. ‘What a lovely afternoon.’

Maandagochtend in Amsterdam staat er 7.05 op de wekker. In de binnentuinen koert een duif. Hoehooe-hooe-hoehoe. A Sky of Honey. Gewoon thuis. Ik krijg zin om in de tuin te werken.