Ik ben een enorme fan van John Stewart. Eigenlijk mag dat niet, want mijn Amerikaanse ex-vriendin, die na een paar jaar sappelen in Amsterdam het geluk had om gecast te worden als Daily-Showcorrespondent, werd na twee seizoenen door the man himself bedankt voor bewezen diensten. Gelukkig is het met haar helemaal goed gekomen. Ze is binnenkort te zien als Horny Patty in de Amerikaanse comedyserie Hung en heeft ook nog een boek geschreven over haar Daily-Showervaringen (en veel meer gênants, waaronder haar relatie met een Hollandse jongen die grappig genoeg een naam heeft die rijmt op Frans).

Maar goed, The Daily Show, dat is mijn dagelijkse dosis Amerikaanse cultuur en taal. Zo blijf ik ook vijftien jaar na mijn laatste bezoek aan the greatest country on earth bij over de actualiteit aldaar, vooral in het politieke domein. Verder is het meesterlijke satire met een groot hart.

Humor in het Hilton

Ik ben een enorme fan van Dit was het Nieuws. Ik heb een paar keer in het publiek gezeten bij de opnames van de eerste serie (toen nog met Thomas Acda). Sommige mensen hebben Prince zien spelen in Paradiso, in 1981. Ik ben een van de gelukkigen die de opkomst van JJ van der Wal live hebben zien plaatsvinden in het knusse Toomlers in het Amsterdamse Hilton. Hij was een jaar of twaalf en speelde met hazenlip en al de hele zaal plat.

Jij-bak over ‘Grap’

Dus toen The Daily Show, Nederlandse editie met Jan Jaap van der Wal werd aangekondigd, was ik enthousiast. Dit kon wat worden. Na twee afleveringen was ik eigenlijk net zo teleurgesteld als Jean Pierre Geelen, in zijn tv-recensie ‘Grap’ voor de Volkskrant. Maar gelukkig lijden de opmerkingen van JP aan hetzelfde euvel als de eerste twee Daily Shows van het team rond JJ. Jean Pierre loopt achter bij de actualiteit. Want The Daily Show aflevering 3 was een meesterlijke revanche voor de weifelende start. Snel, puntig, actueel. Grappige visuals, sterke punch lines, goede timing. Helemaal goed!

IJzeren formule

Waarom was deze aflevering zo goed?

Niet omdat het team het advies van JP volgde en aan het improviseren sloeg. Nee, juist omdat ze de formule van de Amerikaanse show strakker volgden. The Daily Show with Jon Stewart hanteert een ijzeren formule, samengesteld uit allerlei vaste ingrediënten. De correspondenten, de zogenaamd nieuwe rubrieken, de voorspelbare kreten van Jon bij het aankondigen van de gast en het ‘moment of Zen’. Al naar gelang het nieuws wordt een onderdeel ingeplugd. Het vakmanschap druipt eraf. De formule is de basis. En dat is wat JJ en zijn team frisse gezichten gaat redden. Vakmanschap en een goede formule. O, en ik zou zeker een onderbrekinkje inlassen voor een paar Comedy-Centralpromo’s.

The Daily Show, Nederlandse editie: stick to the script en gij zult Spinoza heten.

PS

Als je geïnteresseerd bent in het boek van mijn ex: shop op amazon. Die meid kan schrijven. Au!