Het moet me nu maar eens van het hart:  ik heb het helemaal gehad met de doden. En dan met name met gestorven beroemdheden, al dan niet van Nederlandse nationaliteit. De naoorlogse celebritycultuur gaat ons de komende jaren een schier eindeloze stroom sterfgevallen bezorgen, die postuum nog een laatste keer om de gunst van het publiek zullen strijden. Als nabestaande van al die BN’ers en buitenlandse grootheden die de afgelopen eeuw hun 15 minutes of 50 years of fame hebben gehad, vraag ik de media om de grootst mogelijke terughoudendheid te betrachten in hun berichtgeving.

Vullis

Alsjeblieft niet nog een keer de gang naar Zorgvlied, bespaar me de zoveelste wedstrijd met rouwbanden, laat die eindeloze nabeschouwingen toch zitten. Michael Jackson, Antonie Kamerling, Harry Mulisch, Coen Moulijn en uiteindelijk Daddy Cool hebben me de das om gedaan (check de reactie van Boney M-fan op 00:38).

Joe is dood

Jaren geleden, toen ik op kamers woonde in Groningen, kwam mijn huisgenoot om negen uur ‘s ochtends de kamer binnen, zwaaiend met de krant. ‘Joe Jackson is dood!’ schreeuwde hij. Ik zat meteen rechtop in bed. Hij kon zijn lachen niet bedwingen, dus het was me al snel duidelijk dat mijn held van 1982 niet werkelijk in de krant stond. Het betrof een studentikoze grap. Je had er bij moeten zijn.

Treurbuis

Nu komt er ooit een moment dat Joe dood zal zijn (hij blijft ten slotte stug doorroken). Ik hoop het mee te maken, dat Joe mij voor is. Tegelijkertijd hoop ik dat er tegen die tijd een speciaal uitvaartnet is voor al die hele of halve celebrities die het leven laten. Alsjeblieft Publieke Omroep, kom snel met Nederland 4, De laatste uitzending. Dan kunnen de overige zenders verschoond blijven van de groeiende stroom treurtv. De doden hebben het verdiend. Wij achterblijvers ook. Sorry, Joe.