Sinds het lente is in de Arabische wereld, droom ik van een nieuw Nederland.

Zou ooit ook voor ons volk het moment komen dat het de ketenen verbreekt van de dictatuur waar elke Nederlander zijn hele leven onder zucht? Kunnen we ooit de propagandamachine saboteren waaraan we dagelijks worden onderworpen via de staatstelevisie en commerciële zenders? Bevrijdt ons volk zich ooit van een clan die zichzelf mateloos verrijkt zonder over enige andere kwalificatie te beschikken dan een geboorteakte of trouwboekje?

Ja, soms droom ik van een Nederland zonder koningin, kroonprins, aanhang en meelopers. Een land waar progressieve talkshowdames niet stralend vertellen dat ze tegen de monarchie zijn, maar dat deze familie toch ‘zó leuk’ is.

Een land waar we niet in tvkwisjes te horen krijgen dat een Argentijnse immigrante een toelage van 626.000 euro per jaar opstrijkt omdat ze toevallig met een afstammeling van Wilhelmus is getrouwd.

Het kan zijn dat ik de lente in de bol heb. Of misschien ben ik de berichten zat over de troep die van zolder is gehaald bij paleis Soestdijk en nu dankzij Sotheby’s voor iedereen bereikbaar is. Tienduizend landgenoten zijn de spulletjes wezen betasten, elk aangeboden stuk gaat met succes onder hamer.

(De opbrengst van de koninklijke veiling gaat naar een goed doel, dus wie iets tegenwerpt is een zuurpruim. Mea Máxima culpa...)

Misschien komt het ook door de dampende spruitjeslucht die opstijgt uit het Torentje als de reactionaire Rutte de SGP een ‘leuke partij met leuke mensen’ noemt. Neem nou zo’n Gerrit Holdijk, van wie Douwe Douwes in de Volkskrant een voortreffelijk profiel schetste. Deze krasse Eerste Kamerknar weigerde doodleuk koninklijke uitnodigingen. Eerst omdat hij er tegen was dat Maurits met een katholieke meid trouwde en vervolgens omdat Laurentiens pa koeien liet ruimen van godvrezende kiezers. Respect, potjandorie. Een man van principes met wie je graag zaken doet als premier van een kabinet dat zelf geen principes kent.

Of misschien is het de uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof dat zelfs een verfoeilijke nepkerk onbeperkt recht heeft op wansmakelijke free speech tijdens de begrafenis van soldaten. In Nederland kun je nog steeds worden veroordeeld wegens majesteitsschennis. Dus laat ik me hier verder inhouden.

Intussen droom ik van een Republikeinse Partij voor Nederland. Een partij voor elke burger die de publieke zaak (de res publica) hoog in het vaandel heeft staan. Een partij die zich sterk maakt voor een moderne staatsvorm, maar meer nog een stroming die zegt, ‘het moet afgelopen zijn met het afbreken van solidariteit zoals dat wordt aangewakkerd door de reactionaire Rutte en zijn oude-mannenkliek.’

Maar zo’n partij zal er in Nederland niet komen, al maakt Wilders nog zo stemming tegen het koningshuis. Daarvoor vinden de meeste Nederlanders ‘republikeins’ domweg een te vies woord, ongeschikt voor binnenlands gebruik.

De meeste Nederlanders vinden net als Claudia de Breij die familie zo leuk en die kroonprinses zo elegant, zolang ze haar royale mond houdt over onze identiteit. De meeste Nederlanders vinden het allemaal wel best, zolang ze op 30 april hun eigen Soestdijkveiling mogen houden op straat.

Maar dromen van een nieuw Nederland mag toch wel? Daar is het lente voor.