Ik ben dol op de V&D. Dat komt door vroeger. Toen ik een jaar of zes, zeven was, vormde het bezoek aan Vroom en Dreesmann een van de hoogtepunten van een dagje naar de grote stad. De bus die zo trilde door de machtige dieselmotor, het pannenkoekenhuis met de geruite tafelkleedjes en de V&D, daar kon ik weer weken op teren.

Mijn oom werkte bij V&D, als ik het me goed herinner op de afdeling stoffen en fournituren. Eerst in Groningen en later in Den Haag. Mijn god, wat vond ik het machtig om dat warenhuis te bezoeken. Vooral vanwege de roltrap, een slang die zichzelf opvrat en uitspuwde. Dreigend en veilig tegelijk. Je ging erop staan en hup je ging mee naar boven, onverbiddelijk. Wat een gevoel! Alsof je naar de maan vloog.

Tegenwoordig bezoek ik om de maand de V&D, aan het Rokin in Amsterdam. Eerst met zoon, maar sinds die Cool Cat heeft ontdekt, meestal alleen nog met dochter. We kopen er kleren voor haar. Zij heeft eindeloos shop- en pasgeduld. Het moet niet alleen goed staan, maar ook goed zitten. Daar nemen we de tijd voor. Zij in het pashokje, ik met een stapel broeken, leggings en shirtjes op een kruk aan de andere kant van het gordijn. Ik houd van de V&D. Het is een oase van rust vergeleken bij de H&M, de kwaliteit kleding is er beter dan bij de overschatte HEMA en het ontbreekt aan de poeha van de Bijenkorf. Geef mij maar de V&D.

Nu heeft V&D een commercial op teevee. Een spotje met een hippe voorjaarsdeun van Giovanca. En heel veel vrouwen. Ze plukken van alles uit de boom die sinds een jaar of wat het logo van V&D vormt. De vrouwen zijn midden twintig tot midden dertig en plukken de boom leeg, zonder dat de takken kaal lijken te raken. Mijn favoriete moment is het shot waarin een vrouw het woord Apple uit de boom plukt. Niet om haar Adam mee te verleiden, maar om te vieren dat ze vrouw is en kan kopen wat ze wil. De man is enkel de schouders waarop zij klimt om te plukken van de boom.

Sublieme boodschap: wie Apple plukt, neemt kennis van Goed en Kwaad.