Archive for March, 2011

Ik ben dol op de V&D. Dat komt door vroeger. Toen ik een jaar of zes, zeven was, vormde het bezoek aan Vroom en Dreesmann een van de hoogtepunten van een dagje naar de grote stad. De bus die zo trilde door de machtige dieselmotor, het pannenkoekenhuis met de geruite tafelkleedjes en de V&D, daar kon ik weer weken op teren.

Mijn oom werkte bij V&D, als ik het me goed herinner op de afdeling stoffen en fournituren. Eerst in Groningen en later in Den Haag. Mijn god, wat vond ik het machtig om dat warenhuis te bezoeken. Vooral vanwege de roltrap, een slang die zichzelf opvrat en uitspuwde. Dreigend en veilig tegelijk. Je ging erop staan en hup je ging mee naar boven, onverbiddelijk. Wat een gevoel! Alsof je naar de maan vloog.

Tegenwoordig bezoek ik om de maand de V&D, aan het Rokin in Amsterdam. Eerst met zoon, maar sinds die Cool Cat heeft ontdekt, meestal alleen nog met dochter. We kopen er kleren voor haar. Zij heeft eindeloos shop- en pasgeduld. Het moet niet alleen goed staan, maar ook goed zitten. Daar nemen we de tijd voor. Zij in het pashokje, ik met een stapel broeken, leggings en shirtjes op een kruk aan de andere kant van het gordijn. Ik houd van de V&D. Het is een oase van rust vergeleken bij de H&M, de kwaliteit kleding is er beter dan bij de overschatte HEMA en het ontbreekt aan de poeha van de Bijenkorf. Geef mij maar de V&D.

Nu heeft V&D een commercial op teevee. Een spotje met een hippe voorjaarsdeun van Giovanca. En heel veel vrouwen. Ze plukken van alles uit de boom die sinds een jaar of wat het logo van V&D vormt. De vrouwen zijn midden twintig tot midden dertig en plukken de boom leeg, zonder dat de takken kaal lijken te raken. Mijn favoriete moment is het shot waarin een vrouw het woord Apple uit de boom plukt. Niet om haar Adam mee te verleiden, maar om te vieren dat ze vrouw is en kan kopen wat ze wil. De man is enkel de schouders waarop zij klimt om te plukken van de boom.

Sublieme boodschap: wie Apple plukt, neemt kennis van Goed en Kwaad.

Het is bal aan het Leidseplein in Amsterdam. Om de hoek van de rode loper waar Hollands literaire fine fleur overheen walst.

Op het podium van de Melkweg staat de koningin van Schotland. Ze is klein van stuk en barst van het vuur. Ze slingert de ene na de andere gitaar om haar hals. Twee uur lang neemt ze dik duizend man mee op reis door een muzikaal landschap van woeste schoonheid.

Rockchick 2011

De glimmende, gitzwarte latexbroek laat er geen misverstand over bestaan: KT Tunstall is hier om te rocken. Zonder crowdpleasers als ‘Suddenly I See’ en ‘Black Horse and the Cherry Tree’ af te raffelen, stopt de Schotse de angel van haar concert in een furieuze uitvoering van Madame Trudeaux. Het is een ode aan de Canadese First Lady die er in de jaren zestig vandoor ging met Ronnie Wood. Het is een ode aan de rebelse vrouw, aan zichzelf. De band speelt vuig en driftig, KT roept Joan Jett en Chryssie Hynde op.

Tulp voor Amsterdam

KT’s cadeau voor Amsterdam is ‘Scarlet Tulip’, een ‘nieuwe song’. De tulp blijkt al anderhalf jaar oud te zijn, maar in het ontluikende voorjaar klinkt het nummer pril en taai als een voorjaarsbloem. Tunstall mag dan niet zo ‘hot’ zijn als Adele, haar songs zijn als meren van onpeilbare diepte waar zich mysterieuze monsters bevinden. Na het optreden knalt onder het kille zaallicht ‘She Sells Sanctuary’ uit de luidsprekers van de Melkweg. Bij het begin van de show zei Koningin KT het al, ‘For those of you who are new here, welcome to our cult.’

Sinds het lente is in de Arabische wereld, droom ik van een nieuw Nederland.

Zou ooit ook voor ons volk het moment komen dat het de ketenen verbreekt van de dictatuur waar elke Nederlander zijn hele leven onder zucht? Kunnen we ooit de propagandamachine saboteren waaraan we dagelijks worden onderworpen via de staatstelevisie en commerciële zenders? Bevrijdt ons volk zich ooit van een clan die zichzelf mateloos verrijkt zonder over enige andere kwalificatie te beschikken dan een geboorteakte of trouwboekje?

Ja, soms droom ik van een Nederland zonder koningin, kroonprins, aanhang en meelopers. Een land waar progressieve talkshowdames niet stralend vertellen dat ze tegen de monarchie zijn, maar dat deze familie toch ‘zó leuk’ is.

Een land waar we niet in tvkwisjes te horen krijgen dat een Argentijnse immigrante een toelage van 626.000 euro per jaar opstrijkt omdat ze toevallig met een afstammeling van Wilhelmus is getrouwd.

Het kan zijn dat ik de lente in de bol heb. Of misschien ben ik de berichten zat over de troep die van zolder is gehaald bij paleis Soestdijk en nu dankzij Sotheby’s voor iedereen bereikbaar is. Tienduizend landgenoten zijn de spulletjes wezen betasten, elk aangeboden stuk gaat met succes onder hamer.

(De opbrengst van de koninklijke veiling gaat naar een goed doel, dus wie iets tegenwerpt is een zuurpruim. Mea Máxima culpa...)

Misschien komt het ook door de dampende spruitjeslucht die opstijgt uit het Torentje als de reactionaire Rutte de SGP een ‘leuke partij met leuke mensen’ noemt. Neem nou zo’n Gerrit Holdijk, van wie Douwe Douwes in de Volkskrant een voortreffelijk profiel schetste. Deze krasse Eerste Kamerknar weigerde doodleuk koninklijke uitnodigingen. Eerst omdat hij er tegen was dat Maurits met een katholieke meid trouwde en vervolgens omdat Laurentiens pa koeien liet ruimen van godvrezende kiezers. Respect, potjandorie. Een man van principes met wie je graag zaken doet als premier van een kabinet dat zelf geen principes kent.

Of misschien is het de uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof dat zelfs een verfoeilijke nepkerk onbeperkt recht heeft op wansmakelijke free speech tijdens de begrafenis van soldaten. In Nederland kun je nog steeds worden veroordeeld wegens majesteitsschennis. Dus laat ik me hier verder inhouden.

Intussen droom ik van een Republikeinse Partij voor Nederland. Een partij voor elke burger die de publieke zaak (de res publica) hoog in het vaandel heeft staan. Een partij die zich sterk maakt voor een moderne staatsvorm, maar meer nog een stroming die zegt, ‘het moet afgelopen zijn met het afbreken van solidariteit zoals dat wordt aangewakkerd door de reactionaire Rutte en zijn oude-mannenkliek.’

Maar zo’n partij zal er in Nederland niet komen, al maakt Wilders nog zo stemming tegen het koningshuis. Daarvoor vinden de meeste Nederlanders ‘republikeins’ domweg een te vies woord, ongeschikt voor binnenlands gebruik.

De meeste Nederlanders vinden net als Claudia de Breij die familie zo leuk en die kroonprinses zo elegant, zolang ze haar royale mond houdt over onze identiteit. De meeste Nederlanders vinden het allemaal wel best, zolang ze op 30 april hun eigen Soestdijkveiling mogen houden op straat.

Maar dromen van een nieuw Nederland mag toch wel? Daar is het lente voor.