Sanjay laat zijn sjaal met TNT-embleem zien. ‘Ik heb vijf baantjes,’ zegt hij. ‘Ik werk hier, ik werk bij TNT, ik ben automonteur en loodgieter.’

‘Dat zijn er vier,’ zeg ik en geef hem een briefje van tien en van vijf euro.

‘Ja,’ grijnst hij breed. ‘Ik werk ook nog op Schiphol. Ik heb mijn papieren van school wel gehaald, hoor, maar ik ben niet doorgegaan voor een hogere opleiding. Een vriendin heb ik nog niet. Ik ben 22, man. Vrouwen kosten maar geld.’

Hij geeft me twee euro wisselgeld en propt de briefjes in een portefeuille.

‘Ik werk elke maand een paar weken totdat ik weer op vakantie kan. Naar Ibiza ook, ja. Als ik geld heb verdiend, vraag ik een vriend of hij met me mee wil. Dan betaal ik zijn ticket. Hij moet alleen zakgeld meenemen. Ja, daar heb je ook vrouwen. Maar wat daar gebeurt, blijft daar.’

Het is rustig bij de carwash, om kwart voor elf op maandag, en het is vriest licht. De auto voor me is inmiddels door de straat heen.

‘Ik ben Hindoestaan. Ik woon in Zuid-Oost vlak bij de Arena,’ vertelt Sanjay. ‘In die nieuwbouw tegenover het ING-gebouw weet je wel? Het liefst zou ik loodgieter zijn. Gewoon lekker werken en geen slechte dingen doen. Ik ben 22 jaar en geen vrouw, maar wel mijn eigen huis, man.’ Hij slaat zich op zijn borst. ‘Ik werk hier één ochtend per week. Vanmiddag ga ik door naar mijn volgende baan.’

Ik schud hem de hand en druk op het knopje om mijn portierruit dicht te doen. Sanjay pakt de spuit en gaat de auto sproeien. Net als bij de wagen voor me doet hij zijn werk met volle aandacht en grote inzet. Een paar minuten lang staat hij te sproeien op de lak en de velgen te schrobben. Als hij klaar is, start hij het platinum VIP-programma. Mijn auto wordt de straat in getrokken. Ik steek mijn duim op naar Sanjay en verdwijn in een regen van gekleurde vlokken.

Mijn auto is in tijden niet zo glanzend de straat uit gereden.

Voor een VIP-behandeling moet je op maandagochtend bij de Carwash Center 2000 zijn, aan de Spaklerweg. Vergeet niet Sanjay de groeten te doen.