Het was een liefdesverklaring van twee heren voor een ongenaakbare vrouw. Nog één keer maakten Jeroen en Paul de voorvrouw van GroenLinks het hof, namens progressief Nederland, namens alle zwevende kiezers die het potlood wel eens naast haar naam hadden laten neerkomen. Misschien zelfs wel namens Geert uit Venlo die het nog zal missen om het met haar oneens te kunnen zijn. Zou hij huile huilie hebben gedaan in een verlaten PVV-fractiekamer?

Met behulp van premier Rutte van het ‘rotkabinet’ probeerden Pauw en Witteman een uur lang de tranen te trekken van de links-liberale diva, maar Femke Halsema bleef soeverein tot het laatste moment. Haar stem brak niet als die van Verhagen op het CDA-congres. Ze zag niet om in wrok, ze was tolerant ten opzichte van haar fouten en bescheiden oprecht over haar verdiensten. Het was een afscheid met een feestelijk tintje, heel anders dat van de andere kopstukken die dit jaar van het podium verdwenen. Ab Klink, Camiel Eurlings, Agnes Kant, zelfs Wouter Bos, ze kunnen haast niet anders dan met afgunst hebben gekeken naar het vaarwel van Halsema.

Over wat het afscheid betekent, stonden een dag later de kolommen vol. Ik ben vooral onder de indruk van de wijze waarop ze ging. Het was vast geen toeval dat het praatprogramma in kerststemming afsloot met All I Want for Christmas van Mariah Carey. Als het had gekund, waren Paul en Jeroen over de douanepoortjes op het vliegveld gesprongen om haar bij de hand te nemen en alsnog over te halen te blijven. Wat moeten zij zonder haar? Wat moeten wij zonder haar?

Vrijdag 17 december was een dag dat er door de zware sneeuwval geen vliegtuig van Schiphol vertrok. Wat wel vertrok uit de politiek, was love, actually.