Dinsdagavond stond ik een vriend op te wachten op de hoek van de Linnaeusparkweg en de Pretoriusstraat in Amsterdam-Oost. Daar zit een FEBO. Ik keek naar binnen in de verlichte zaak, waar op dat moment geen klanten waren.

Boven de toonbank hing een beeldscherm tussen de lichtbakken waarop de snacks en de prijzen staan vermeld. Hierop was een bedrijfsfilm te zien met beelden van hoe de snacks van FEBO worden gemaakt. Fastfoodporno.

Ik zag tientallen kroketten, bitterballen en kippenbouten op een lopende band. Onderin beeld liepen teksten als ‘de beste verse groenten en kruiden’, ‘dagelijks vers bereid en bezorgd’. Mooi om te zien hoe de snackfabrikant het productieproces laat zien. Dat is nog eens transparant. Bij FEBO hoeft de Keuringsdienst van waarde niet langs te gaan. Ze laten helemaal uit zichzelf zien wat er zich afspeelt achter de poort van de ‘modernste snackfabriek ter wereld.’ Nou ja…

Precies op 1.00 minuut in het filmpje verschijnt een ondertitel in beeld: ‘Ambachtelijke productiemethodieken.’ Het beeld vertelt een totaal ander verhaal dan FEBO suggereert met die kreet.We zien een computeroperateur die het productieproces aanstuurt, mannen in witte jassen met blauwe haarhoesjes in een fabriekshal, een rol etiketten die op verpakkingen worden geplakt. Geen spoor van ingrediĆ«nten, koken, ambachtelijk werk. Zeldzaam gebrek aan samenhang tussen tekst en beeld.

En toch… toen ik gisteren thuiskwam, haalde ik snel nog even een nasischijf bij de FEBO bij ons op de hoek. En vroeg me af wat nu had gewerkt, die naakte beelden of dat suggestieve woord.