De volwassen mens is een meester in het beheersen van zijn gezichtspieren. Dit stelt ons in staat om in allerlei situaties sociaal wenselijke signalen af te geven. Maar af en toe lukt het ons niet om onze diepste emoties te onderdrukken en toont ons gelaat wat we werkelijk voelen over de gesprekspartner of de situatie. In een voortreffelijk artikel uit 2002 noemt Malcolm Gladwell dit een ‘microexpression’. Een flits die onthult wat je liever verborgen houdt.

Gisteren was er zo’n flits te zien bij Pauw & Witteman, toen Marike Stellinga CDA-kamerlid Ger Koopmans de maat nam. De halve uitzending lang speelde een zelfverzekerde glimlach om de mond van deze Limburgse politicus die recht praten wat krom is tot een kunstvorm lijkt te willen verheffen. Maar dan toch, heel even, valt het masker.

Het gebeurt als Marike hem letterlijk met priemende vingers haast persoonlijk beschuldigt van de aanhoudende eurocrisis. Op 34.55 zegt de Elsevierjournalist: ‘Er zijn banken geweest in Nederland die hun klanten hebben aangeraden de afgelopen jaren: ‘Beleg in Ierse staatsschuld’. Dat is het probleem dat u creĆ«ert. U zorgt ervoor als u iedereen redt en niemand verlies laat lijden, dat die verliezen terechtkomen bij de mensen hier aan tafel.’

Het moment supreme doet zich voor op 35:07. We zien een hond die in het nauw gedreven is, zijn neus optrekt en tanden ontbloot:

We zien het naakte gezicht van een partij die aanschurkt tegen de PVV en haar electoraat probeert te herwinnen door types als Koopmans naar voren te schuiven als vertegenwoordigers van het gezond verstand van Nederland.